Twój koszyk: 0
Ilość elementów w Twoim koszyku: 0 Pokaż mój koszyk
Powrót
Opowieści na Cały rok

Opowieści na Cały rok

Autor: Irene Johanson
Ilość stron: 100
ISBN: 978-83-941426-0-5
Cena: 20
Rok: 2019
Fragment:

.



Wskazówki dla dorosłych

Ciągle powraca pytanie, jak można w rodzinie obchodzić z dziećmi święta chrześcijańskie, których treści wywodzą się z Ewangelii?
Ewangelia jest księgą Losu. Zawiera historię życia Jezusa Chrystusa na ziemi, a jednocześnie jest pewnego rodzaju odwieczną biografią człowieka. Każdy ludzki los jest wariacją na temat dany w Ewangelii. Dzieci w kontakcie ze światem nie potrafią jeszcze odczuć siebie jako indywidualności obdarzonej własnym losem. Dlatego też, zanim nie rozwinie się w nich owo poczucie losu, nie jest dobrze opowiadać im Ewangelię jako biografię człowieka. Na lekcjach religii prowadzonych przez Wspólnotę Chrześcijan (Christengemeinschaft) przechodzi się do tego dopiero w V klasie. Wcześniej dzieci czują się zupełnie zanurzone w swoje otoczenie i odpowiednie jest dla nich przysłuchiwanie się mowie baśni i legend lub temu, jak żyjące w przyrodzie istoty rozmawiają ze sobą. W tym dzieci czują się bezpiecznie, to jest ich świat. Jest to świat prawdy w obrazach, wykraczających poza to, co dotyczy pojedynczego człowieka, wyrażonych w odpowiednim języku dla dzieci.
    Ponieważ także w baśniach występują obrazy ukazujące treści właściwe dla świąt chrześcijańskich, więc na Wielkanoc można by opowiadać baśń z obrazami śmierci i zmartwychwstania, na święto Janowe – z obrazami przedstawiającymi zmianę usposobienia, na święto Michaelowe – z obrazami odwagi i przezwyciężenia. To dobrze nadaje się do przedszkola, gdy wszystkie dzieci mają mniej niż sześć lat. Wszakże te baśnie w żaden sposób nie odróżniają się od innych, które opowiadamy dzieciom w najróżniejszych sytuacjach.
    Gdy jednak w rodzinie pragniemy, dzięki małej uroczystości, wydobyć czas świąteczny ze zwykłego biegu dnia czy roku i wprowadzić dzieci w nurt przeżyć świątecznie obchodzonego chrześcijaństwa, to już także młodszym dzieciom możemy opowiadać najświętszą z opowieści, Ewangelię – o ile nadamy jej odpowiednią dla nich formę baśni, legend i opowiadań związanych z przyrodą. To właśnie starałam się zrobić w niniejszym zbiorze opowiadań. Są one przeznaczone dla dzieci w wieku od sześciu do dziewięciu lat. Nie powinniśmy jednak dawać proponować ich dzieciom do samodzielnego czytania – w trakcie rodzinnego świętowania ojciec lub matka sami powinni wprowadzić za każdym razem tylko jedno opowiadanie, skupiając na nim uwagę. Można przy tym zapalić świecę, zaśpiewać pieśń świąteczną, odmówić modlitwę czy wypowiedzieć sentencję. Gdy tylko przeczyta się z tej książki zbyt wiele na raz, powstaje uczucie równie nieprzyjemne, jak po zjedzeniu zbyt dużej porcji pożywnej potrawy. Jeśli wśród rodzeństwa są dzieci poniżej sześciu lat, to one także mogą słuchać tych opowieści, o ile potrafią się cicho zachować. Rodzina bowiem otula je i niejako niesie, a one przeżywają nastrój i ową szczególną atmosferę danego okresu świątecznego. Atmosfera ta pogłębi się jeszcze, gdy opowiadający lub czytający dorosły będzie w okresie przedświątecznym sam zajmował się źródłem tych opowiadań – Ewangelią.
    Dzieci powyżej dziewięciu lat także jeszcze chętnie słuchają tych historii. Opowiadania te będą z pewnością najlepiej przyjmowane, gdy zamiast czytać, opowiemy je własnymi słowami.
    Opowiadania na czas od Wielkanocy do Zesłania Ducha Świętego ujmują treści ewangeliczne w obrazach związanych z przyrodą. W kolejne niedziele można je przedstawiać po jednym w trakcie świątecznego poranka. W dniu Wniebowstąpienia i w następującą po nim niedzielę czytamy siódme opowiadanie, a w niedzielę Zesłania Ducha Świętego – ósme, opowiadanie na Zesłanie Ducha Świętego.
    Legenda na okres związany ze Świętem Janowym składa się z ośmiu krótszych odcinków i jednego dłuższego, zatytułowanego „Jak umarł Jan”. Jeżeli będziemy opowiadali po dwa odcinki na raz, cała legenda będzie mieć pięć części. Rozpoczynamy 24 czerwca i kontynuujemy przez cztery kolejne niedziele.
    Baśń na czas Michaelowy mogłaby pobudzić do mężnych czynów dzięki temu, że dorosły sam ją dalej prowadzi, na przykład opowiadając o tym, jak ludzie starali się upodobnić do niebiańskiego obrazu, który zobaczyli w zamku.
    W Adwencie mamy po jednym opowiadaniu na każdą niedzielę; ostatnie, piąte, przypada na Boże Narodzenie.
    Legendę na Trzech Króli, składającą się z pięciu części, można rozpocząć szóstego stycznia i kontynuować przez cztery kolejne niedziele.
    U podłoża opowiadań o ziarnie leżą słowa Chrystusa, które On sam wypowiedział: „Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity” (Jan 12,24). Można je opowiadać przed Wielkanocą podczas czterech niedzieli wielkopostnych lub w Wielkim Tygodniu.
    Dzieci w wieku przedszkolnym właściwie nie potrafią włączyć się w Mękę Chrystusa nawet w takiej formie. Nie powinno się im jeszcze przedstawiać tych opowiadań.
    Dobrze się dzieje, gdy święto nie ożywa tylko na jeden dzień i zaraz znowu gaśnie, lecz gdy impuls, który może powstać za sprawą chrześcijańskiego święta działa dalej przez dłuższy czas i jest pielęgnowany, a przez to pogłębiany. Dlatego wszystkie święta, które – inaczej niż Wielkanoc, Wniebowstąpienie czy Boże Narodzenie – nie nawiązują do historycznie określonego czasu, obchodzone są we Wspólnocie Chrześcijan przez cztery tygodnie: Adwent, Epifania – Objawienie Pańskie czy czas Trzech Króli, Czas Pasyjny, Święto Janowe i Święto Michaelowe.
    Książka ta nie jest czymś gotowym, nie jest doskonałym tworem literackim ani dziełem sztuki. Jej celem jest służenie pomocą i stanie się zachętą do twórczego obchodzenia świąt w rodzinie. Bo przecież pełne prawdy obrazy ewangelii, które my jako dzieci wciąż na nowo przyjmowaliśmy w dusze, niosą nas i wzmacniają przez całe życie.

Nowość